Friday, April 3, 2009

മഴമേഘം

രു പ്രണയ വിളിയുടെ
പുഴമുറിച്ചു കടക്കെ

അന്നൊരിക്കല്‍ നീ പറഞ്ഞു

ഒരു നോവുകാറ്റ് കൈ നീട്ടി
തൊടാന്‍ വരുമ്പോള്‍
സ്നേഹകവചമായ്
നിന്നെയത് കാത്തുവെക്കുമെന്ന്

സ്വപ്നങ്ങള്‍ പകുക്കുന്ന
വിളിപ്പാടകലെയെന്ന്

സാന്ത്വനത്തിന്റെ കവിതയും
കനിവിന്റെ ഭാഷയുമാണതെന്ന്

മുഖമേയില്ലെന്ന്

രൂപമോ ഗന്ധമോയില്ലാത്ത
നിന്റെ പ്രതിബിംബമാണെന്ന്

എന്നിട്ടും
എപ്പഴോ
നീയാ പുഴയില്‍ വീണുപോയി

ആഴങ്ങളില്‍ മുങ്ങിനിവര്‍ന്ന്
കണ്ണുകള്‍ കലങ്ങി‍
‍കൈപിടിച്ചു കരയണയവേ

പിന്നെ നീ പറഞ്ഞു

അതു നീ കണ്ടുവെന്നും
അതിനെന്റെ മുഖമെന്നും

അപ്പോഴാവണം

നിന്റെ ആകാശച്ചെരുവില്‍
മഴമേഘമായ് ഞാനലഞ്ഞുപോയതും

ഒരിക്കലും

പെയ്തിറങ്ങാനാവില്ലെന്നറിഞ്ഞ്
സൂര്യതാപമേറ്റൊടുങ്ങാന്‍ യാത്രയായതും

No comments: